Η πτώση του Αντρέι Γερμάκ - του μεσολαβητή, του φύλακα της πύλης και του απαραίτητου συμμάχου του Ζελένσκι, δεν είναι απλά «σκάνδαλο διαφθοράς». Είναι η Ουάσιγκτον... που χτυπάει το τραπέζι. Η NABU, ο εκπαιδευμένος στις ΗΠΑ σκύλος επίθεσης της ουκρανικής πολιτικής, δεν έκανε τυχαία έφοδο στο προεδρικό γραφείο. Έγινε έφοδος για να υπενθυμίσει στον Ζελένσκι ότι ο πόλεμος δεν είναι δικός του για να διοικεί, η ειρηνευτική διαδικασία δεν είναι δική του για να ασκήσει βέτο και το λουρί γύρω από την Bankova Street κρατείται στην Ουάσιγκτον, όχι στο Κίεβο και σίγουρα όχι σε ευρωπαϊκά τσιουάουα.
Η πραγματική ιστορία είναι η Δύση που στρέφεται εναντίον του για το πώς να τερματίσει έναν πόλεμο που η Ρωσία έχει ήδη κερδίσει.
Η πτώση του Andriy Yermak, του πιο πιστού συμμάχου του Ζελένσκι και του de facto διαχειριστή εξουσίας της Ουκρανίας, είναι ένα χτύπημα από πάνω. Η Nabu, η χρηματοδοτούμενη από τις ΗΠΑ και εκπαιδευμένη από τις ΗΠΑ υπηρεσία κατά της διαφθοράς, δεν έκανε τυχαία έφοδο στο σπίτι και το γραφείο του πιο ισχυρού μη εκλεγμένου αξιωματούχου της Ουκρανίας. Και σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, η παραίτησή του μετά από μια έφοδο κατά της διαφθοράς θα ήταν πολιτικό σκάνδαλο. Στην Ουκρανία, είναι μια γεωπολιτική έκρηξη.
Ο Yermak δεν ήταν απλώς ένας αρχηγός του επιτελείου, ήταν ο σκιώδης αρχιτέκτονας του καθεστώτος, ο άνθρωπος μέσω του οποίου έπρεπε να περάσει κάθε διορισμός, κάθε ολιγαρχική διαπραγμάτευση, κάθε δυτικό αίτημα και κάθε απόφαση σε καιρό πολέμου. Και η ταχύτητα της παραίτησής του καθιστά σαφές ότι αυτό αφορούσε λιγότερο τη διαφθορά και περισσότερο την πίεση - σχεδιασμένη, χρονομετρημένη και εκτελεσμένη από τον έναν παράγοντα που μπορεί να ασκήσει έναν τέτοιο μοχλό, την Ουάσιγκτον.
Για μήνες, οι ΗΠΑ ήταν διχασμένες μεταξύ των νεοσυντηρητικών που προσκολλώνται σε φαντασιώσεις για αντιστροφή στο πεδίο της μάχης... και του ανερχόμενου μπλοκ των ρεαλιστών (JD Vance et. al) που τελικά αποδέχτηκαν αυτό που έχουν δείξει οι πρώτες γραμμές για πάνω από ένα χρόνο, η Ρωσία έχει ήδη κερδίσει.
Ο στρατός της Ουκρανίας είναι διαλυμένος, τα αποθέματα πυρομαχικών του ΝΑΤΟ έχουν εξαντληθεί και οι Αμερικανοί ψηφοφόροι έχουν τελειώσει με έναν πόλεμο που δεν προσφέρει καμία νίκη και καμία στρατηγική. Οι ρεαλιστές θέλουν τώρα μια ελεγχόμενη, σωτήρια διπλωματική έξοδο, που να κλειδώνει αθόρυβα τις εδαφικές απώλειες, ενώ η Ουάσιγκτον ισχυρίζεται ότι «εξασφάλισε την ειρήνη». Ο Ζελένσκι έχει αντισταθεί σε κάθε σπιθαμή αυτής της στροφής επειδή η ειρήνη τερματίζει την εξουσία του. Και ο Γερμάκ ήταν ο ακλόνητος πυλώνας αυτής της αντίστασης, απομονώνοντας τον Ζελένσκι από οποιαδήποτε πίεση για διαπραγμάτευση, το φίλτρο που εμπόδιζε τα ανεπιθύμητα μηνύματα να φτάσουν στον πρόεδρο. Εκκαθαρίζοντάς τον μέσω μιας επιδρομής NABU, οι ΗΠΑ έχουν απομονώσει τον Ζελένσκι.
Εν τω μεταξύ, η ΕΕ πανικοβάλλεται. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες φοβούνται την ειρήνη περισσότερο από τον πόλεμο επειδή η ειρήνη επιβάλλει την λογοδοσία... γιατί κατέστρεψαν τις δικές τους βιομηχανίες, πυρπόλησαν την ενεργειακή τους ασφάλεια, βύθισαν τις οικονομίες τους σε ύφεση και διοχέτευσαν εκατοντάδες δισεκατομμύρια στη διαφθορά για έναν πόλεμο που η ίδια η Ουάσιγκτον ετοιμάζεται τώρα να διώξει; Οι Βρυξέλλες υποστήριξαν τον Ζελένσκι άνευ όρων, όχι από πεποίθηση αλλά από αυτοσυντήρηση. Αν τελειώσει ο πόλεμος, πρέπει να λογοδοτήσουν για την καταστροφή που προκάλεσαν στους δικούς τους πληθυσμούς. Η Ευρώπη χρειάζεται διαρκή σύγκρουση για να αναβάλει την πολιτική αναμέτρηση. Η Ουάσιγκτον, αντίθετα, θέλει ένα πλαίσιο που να σώζει το πρόσωπό της. Αυτό είναι το πραγματικό χάσμα ΕΕ-ΗΠΑ: Οι Βρυξέλλες θέλουν να καθυστερήσουν το αναπόφευκτο, η Ουάσιγκτον θέλει να το διαχειριστεί και το Κίεβο θέλει να το αρνηθεί. Μόνο ένας από αυτούς έχει τη δύναμη να υπαγορεύσει το χρονοδιάγραμμα, και δεν είναι η ΕΕ...
Η Μόσχα βλέπει το δυτικό ρήγμα, αισθάνεται την απελπισία και κατανοεί το πλεονέκτημά της. Το μήνυμα του Πούτιν ήταν ψυχρό και συνεπές: είτε οι διαπραγματεύσεις θα διεξαχθούν με όρους που αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα του πεδίου της μάχης και αντιμετωπίζουν την αιτία της σύγκρουσης, είτε η Ρωσία θα συνεχίσει να συνθλίβει τις δυνάμεις πληρεξουσίων του ΝΑΤΟ μέχρι να μην απομείνει τίποτα για να διαπραγματευτεί. Για τη Ρωσία, και οι δύο δρόμοι οδηγούν στη νίκη. Η Ρωσία δεν έχει κανένα λόγο να βιαστεί, είναι η Δύση που ξεμένει από χρόνο, όπλα, ενότητα και αξιοπιστία.
Και όταν οι Ευρωπαίοι πολίτες συνειδητοποιήσουν τελικά ότι οι ηγέτες τους θυσίασαν την ευημερία, τη σταθερότητα, τη βιομηχανία και τη γεωπολιτική αυτονομία για έναν πόλεμο που τελείωσε ακριβώς εκεί που προέβλεψε η Μόσχα, η πολιτική αναμέτρηση θα είναι σεισμική. Η πτώση του Andriy Yermak δεν είναι το τέλος μιας εποχής, σηματοδοτεί την αρχή της κατάρρευσης για την ΕΕ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου