Σήμερα είχα έναν πολύ ενδιαφέροντα διάλογο με μια νοσηλεύτρια, Πόντια, γεννημένη στην πρώην ΕΣΣΔ.
Ειδε έναν μουσουλμάνο νοσηλευόμενο που φορούσε στο κάτω μέρος ένα ρούχο που έμοιαζε με μακρυά φούστα. "Μα είναι δυνατόν; πως κυκλοφορεί έτσι;" σχολίασε. "Έτσι είναι η κουλτούρα του" της απάντησα. Εκείνη, άρχισε τότε ένα λογιδριο κατά Αφρικανών και Μουσουλμάνων που βρίσκονται στην Ελλάδα, καταλήγοντας με περηφάνια: "Εγώ είμαι ρατσίστρια". Μόλις τελείωσε, τη ρωτώ: "Εσείς, όταν ήρθατε το '92 από τη Σοβιετική Ένωση, αντιμετωπίσατε ρατσισμό;". "Βέβαια. Πολύ μεγάλο ρατσισμό". "Γιατί σου φέρθηκαν με ρατσισμό;" την ξαναρωτάω. "Ήταν ηλίθιοι άνθρωποι", μου απαντά με στόμφο. "Ακριβώς αυτό", της λέω, "οι ρατσιστές είναι ηλίθιοι άνθρωποι". Της χαμογέλασα, μου χαμογέλασε, έφυγε με γρήγορα βήματα.
